PL
EN
zoh_075 Buy CD / Buy Digital Sample
Catalogue number

ZOHAR 075-2

Release date

07/06/2014

Formats

CD |

PHURPA

Mantras of Bon

PHURPA is one of the most interesting recent music phenomena. Founded by Alexey Tegin they create meditative music with its roots in the ancient pre-buddhist tradition BON. Their concerts resemble shamanic mysteria where sounds, singing and rhythms invoke trance-like state introducing the listeners into the realm of dead gods and the times of culture that is already gone. The musicians themselves stress the spiritual nature of their activity.
They have carried their message to many cities all over the world. They played gigs in Paris, Bristol and Amsterdam among others, and also took part in prestigious festivals. They are a staple of Moscow concert scene, where they hold live sessions lasting a few hours.
One can look for a similar band in vain, a band that approaches the sound matter and its creation in such an accurate way. They use traditional instruments, but also human bones found in Tibetan wastelands. They meditate and practise the way of singing called “rgyud-skad.”
The magic and strength of their music has been appreciated by Stephen O’Malley among others, who released one of their albums on his own label.
Zoharum would like to present the latest album by the band entitled “Mantras of Bon.” It is an extraordinary release, even for such an extraordinary and unusual project as PHURPA. More than 70 minutes of music here is divided into two parts. The first one, featuring Alissa Nicolai on vocals, shows the band from a completely different angle; the other one presents the most important and interesting sessions recorded over the past few years, with a recording from CTM festival where they impressed the audience with “kuntunzangpo.”
“Mantras of Bon” is an excellent introduction into the adventures with PHURPA, the world of Tibetan music filtered by contemporary reinterpretation free from rigid rules. It may enchant both those looking for interesting sacral music and the ones searching for a new form of sonic statement.
Executive Producer: Mariusz Doering

This 3-panel ecopak release is strictly limited to 500 copies.

GOLD EDITION CD sold out.

SILVER EDITION – release date 17.06.2016

IMAG0387 phurpa_nowa_wersja_FRONT

Tracklista

PART I PHURPA feat. ALISSA NICOLAI
1. LIVE IN ST. PETERSBURG
2. LIVE IN MOSCOW

PART II. PHURPA – BON CEREMONIES
3. MU-YE – LIVE AT CTM BERLIN
4. KUNTUNZANGPO
5. MI DUD

Reviews

Vital Weekly:
t’s been a while since I last heard Phurpa, the musical project of Alexey Tegin, but Phurpa is a real band, who play ritual music inspired by that from Egypt, Iran, Tibet and use instruments from the latter culture. On this new release, they have five pieces, three of which are live recordings, as Phurpa plays around frequently. In the first two pieces Alissa Nicolai is the guest singer. She wails and screams about and makes that Phurpa sounds different than before. More Diamanda Galas I thought. Phurpa seems to be adding a set of curious sounds that come across like a stale wind over a vast empty plain. In the other three pieces the more traditional Phurpa sound is present. Much overtone singing as well as throat singing in ‘Mu-Ye’, the final live piece, as well as in ‘Kuntunzangpo’. In both no other instruments seem to be present, but in ‘Mi Dub’ there is also some percussion. The music is very intense, but for me lacks the immediate presence of the musicians. I can imagine a situation in which this would fit perfectly – dimly lit, incense, dark, and musicians surrounding the audience, cavernous space – and such circumstances one simply doesn’t have at home. That is something I regret when listening to this. It makes this music more difficult to get in to, I think. I especially liked the three Phurpa pieces at the end, for all their sparse intensity and perhaps less the two with Nicolai, which seemed a bit forced.

Heathen Harvest:
Mantras of Bön is less an album of music and more a recording of a religious ceremony. Containing precious little in the way of instrumentation beyond the human voice, it’s stubbornly minimal and caters to no one other than the ritual of which it is an integral part. And that’s exactly the point.
It’s impossible to speak of the Russian Buddhist collective group known as Phurpa without considering its background. Bön is the oldest Tibetan tradition of Buddhism, and the band takes its name from a type of knife used in special rituals. Phurpa, whose members are Alexei Tegin, Dmitry Globa, Eduard Utukin, Anastasia Tomskaya, and Pavel Selchukov, use a special method of vocalization called “rgyud-skad,” from the words “tantra” and “sound of the voice.” The intent of this style of singing is to provide deep meditation during ritual practice. Phurpa actively studies and practices the Bön tradition and has received training from masters of ritual technique. Their music is the sound of authentic tantric Bön traditional ritual.
Mantras of Bön is split into two parts. The first two tracks, taken from live performances in the group’s native Russia, contain a truly startling and primal vocal performance by Alissa Nicolai. Over vestigial electronic drones, she howls, bleats, shrieks, whispers, and growls like a possessed Lisa Gerrard. It is an incredible thing to hear, and I can only imagine the effect must be magnified a hundredfold when seen in-person. What little music exists is incidental; her ululation, in all its inhuman improvisation, is the sole focus.
The remaining three tracks are composed mostly of deep throat-singing and wordless chants from Phurpa themselves. There are touches of cymbals here and there to impart the ghost of rhythm, but once again, the true focus of the recording is the long series of chants.
Bear in mind that Mantras of Bön is not music in the traditional sense. All but one of the five tracks run longer than fifteen minutes, and the trio of chants vary quite little. Nicolai’s hellion vocalizing, while otherworldly, also becomes familiar once the initial marvel has passed. This is a glimpse into a profoundly held system of belief; a peeling back of the veil of Buddhist tradition. It is the ritual itself, rather than an interpretation of such. Such a recording, of course, is not for everyone. Those who have an understanding of the religion itself will likely connect with it on a profound level. Others, like myself, may marvel at the potential of human vocals contained herein without really understanding what is being expressed. Others still may find the album pointless and boring. Mantras of Bön is an album of drone, but the drone is sourced purely from the human throat.
Mantras of Bön is a work of dedicated human expression that’s utterly unlike anything I’ve ever heard, and that’s something I’ve said only a handful of times. While I found it to be a fascinating listen, it’s completely understandable—even acceptable—that not everyone will find it so. Thus, Mantras of Bön is a difficult album to assign a rating; my score below doesn’t measure the quality of the listening experience, because there is so much potential for variation from the listener’s point of view given the nature of the sound. I’d like to add that I increased the score by one to reflect the high-quality production of the recording itself. Zoharum deserves credit for releasing an album as fringe and niche as this one.

Only Good Music:
Pisanie o muzyce powiązanej z religią to zadanie z góry skazane na uogólnienia i nieprecyzyjność. Szczególnie gdy mamy do czynienia z muzyką wykonywaną w obrzędach religii Dalekiego Wschodu, która łączy się z filozofią, miesza z dawnymi wierzeniami – jednocześnie czerpiąc z nich wpływy i wcielając w siebie.
Trudno powiedzieć, że muzyka projektu Phurpa jest wyrafinowana. Racjonalne podejście do do koncepcji dźwięków jest tak obce wrażliwości grupy Alexeya Tegina, że gdy sięga po strzępy tradycyjnej formy, robi to możliwie najprościej. Ich muzyka bezpośrednio nawiązuje do bon, którą uważa się powszechnie za pierwotną religię Tybetu. Jest to system szamańskich i animistycznych praktyk wykonywanych przez kapłanów.
Phurpa kładzie ogromny nacisk na rytualizm. Łatwo można sobie wyobrazić jak uporczywie powtarzane dźwięki przywołują zapomniane bóstwa. Rytualny śpiew opiera się na powtarzalnym schemacie recytacyjnym, Jego rytm jest nieregularny, warunkuje go długość oddechu i tekst.
Konsumpcję albumu “Mantras of Bon” rozpocznijcie od 3 kompozycji, które najlepiej oddają istotę muzyki projektu. Dwa pierwsze utwory, nagrane na żywo z gościnnym udziałem wokalistki Alissy Nicolai przynoszą nieco inne oblicze muzyki Phurpy – mniej introwertyczne, przepełnione drapieżnością narracji.

FYH!
Zanim Phurpa nagrała i wydała w Zoharum ubiegłoroczny album Chöd, który w poprzedniej kumulacji celnie opisał Miłosz Karbowski, Rosjanie w 2014 roku w tej samej wytwórni wypuścili Mantras of Bön. Płyta od dawna była jednak niedostępna, więc gdańska oficyna zdecydowała się wznowić wydanie. Pięć utworów, blisko osiemdziesiąt minut medytacyjnych dźwięków i… kolejny złoty strzał Phurpy.
Trzy z nich to koncertówki zarejestrowane w dwóch krajach – w Rosji (Moskwa i Petersburg) i w Niemczech na festiwalu CTM. Rosyjska część to z kolei element trasy z Alissą Nicolai, upiorną performerką modulującą głos. W tej odsłonie Phurpa brzmią jak nie oni, wypuszczając Nicolai na pierwszy plan. Jej zawodzące, skrzecząco-krzykliwe śpiewy, bliżej nieokreślone onomatopeje górują nad warstwą muzyczną. Pisk, szyderczo-złowieszczy śmiech, drgania czy w końcu szept – te elementy dominują ambientowo-tantryczną otoczkę Phurpy, przyciągają uwagę, może nawet onieśmielają. Rytualnych odniesień, tak charakterystycznych dla Phurpy, w pierwszych dwóch utworach nie ma, ale obowiązki zostają nadrobione w trzech kolejnych, znajdujących się już w drugiej części kompozycjach.
Od numeru trzeciego zaczyna się mistyczna jazda. Dźwięki na wskroś dzikie, otumaniające, nadal poruszamy się w świecie opętania, ale tym razem transem religijnym, buddyjskim Bön. To wydłużone do dwudziestu, piętnastu i osiemnastu minut statyczne, ciężkie i pełne drone’owe podłoża budowane gardłowym śpiewem, buczeniem didgeridoo i sporadycznie pojawiającymi się cymbałami. Pierwotna siła i przekaz, akustyczne brzmienia i moc wielogłosu sprawiają, że nad słuchaczami spowijają się mroczne chmury zwiastujące coś jakby koniec własnej strefy komfortu. Bo wchodząc w świat Phurpy, naturalną rzeczą jest wyzbycie się własnych zahamowań i zasad.

Mroczna Strefa:
PHURPA jest niewątpliwie czymś niezwykłym na scenie muzyki awangardowej i performance’u. Jak widzę z różnych informacji umieszczonych w internecie, dowodzona przez Aleksieja Tegina grupa pojawia się w wielu artystowskich miejscach na świecie, a ich występy to rodzaj szamańskich misteriów, podczas których – cytując wydawcę ich najnowszego albumu, czyli Zoharum – „dźwięki, śpiew i rytmy budują trans, wprowadzający słuchaczy w świat umarłych bogów i do czasów kultury, która odeszła wraz z nimi.”. Nawiązują tym samym do starożytnej, prebuddyjskiej tradycji BON, o której – prawdę mówiąc – niewiele mi wiadomo. Podczas występów wykorzystują różne tradycyjne, nieco zapomniane instrumenty, a nawet znalezione na tybetańskich pustkowiach kości ludzkie i stosują przy tym medytacyjny śpiew zwany „rgyud-skad”. Dużo w tym opisie tajemnicy i znaków zapytania, ale najlepiej poszukać ich wcześniejszych nagrań w necie, a także zobaczyć urywki ich występów, właściwie to performance’ów. Nic więc dziwnego, że wydany przez Zoharum album „Mantras of BON” to fragmenty koncertowe, które nie do końca oddają atmosferę całości, ale mogą zaciekawić każdego poszukiwacza ciekawych doznań. Trwająca około 78 minut płyta jest podzielona na dwie części. Pierwsze dwa fragmenty to występy PHURPA z awangardową diwą Alissą Nicolai. To właśnie jej głos przykuwa uwagę, bowiem muzyka to bardzo minimalistyczny i stanowiący jedynie tło rodzaj dark ambientu, natomiast Alissa, niczym Diamanda Gallas czy eLL z SUI GENERIS UMBRA wydaje z siebie demoniczne i dalekie od typowych dźwięki. Można wręcz powiedzieć, że intonuje sekwencje nieprzewidywalnych odgłosów i pełni coś w rodzaju medium dla zapomnianych bóstw. Robi to niezwykłe wrażenie, a dodam jeszcze, że mimo, iż są to utwory zarejestrowane ‘na żywo’ w St. Petersburgu i w Moskwie, to nie słychać niczego poza odgłosami Lissy i bardzo dyskretnym tłem dźwiękowym. Kolejne trzy fragmenty to już nagrania bez rzeczonej performerki, za to dokumentujące to, co muzycznie prezentuje PHURPA na ‘zwykłym’ występach. Jeżeli uważacie, że dokonania HATI czy xxx Was w jakiś sposób intrygują swoim klimatem i swoistym transem, to mimo wszystko możecie się zdziwić, bowiem rosyjska, mistyczna formacja posuwa się w jeszcze bardziej radykalną stronę, ponieważ specyficzna ‘sakralność’ zostaje tu przesunięta do korzeni i do czasów, których nie pamiętają żadne zachowane do dzisiaj źródła pisane. Znak to, że trafiamy na dobrą sprawę do czasów prehistorycznych, plemiennych, kiedy istota ludzka jeszcze w pełni integrowała się z Naturą i dopiero poznawała i poszerzała świat o swoje małe, a patrząc na to z dystansu – wielkie odkrycia, które doprowadziły nas do obecnych czasów, gdy duchowość została niestety odsunięta na margines. Takie przypomnienie o tym, że droga, jaką zmierzamy prowadzi nas na dobrą sprawę do nikąd i że nie powinniśmy zapominać skąd przyszliśmy, jest jakoby przesłaniem „Phurpa Bon Ceremonies”, bo tak zwie się część druga albumu „Mantras of BON”. Zarejestrowany w Berlinie „mu-ye” to 20-minutowa sekwencja mantrycznych zaśpiewów, w „kuntunzagpo” dołączają do tego od czasu do czasu przeróżne pobrzękujące perkusjonalia, a podobną wymowę ma „mi dud”, gdzie tych perkusjonalnych wtrętów jest jakby więcej. Rzecz to bardzo trudna w odbiorze i nieprzyswajalna dla większości społeczeństwa, które oddało się bezbrzeżnie konsumpcjonizmowi i wszelakim realiom życia codziennego, ale godna odnotowania ze względu na jeszcze inne oblicze Inności. Pod warunkiem wszakże, że ktoś zdoła dotrwać do końca, bowiem minimalizm i trans zostały tutaj posunięte do granic ekstremy.

Musique Machine:
Zoharum imprint presents Mantras of Bon, the latest offering from the Russian music collective and performance art group known as Phurpa. This full-length CD presents 70 minutes of live and studio tracks from this musical oddity. The brainchild of Alexey Tagin, Phurpa pushes the human voice into unknown territories, while also using traditional and nontraditional instruments (in particular, making sounds using human bones found in Tibetan wastelands). Their live performances purportedly resemble shamanistic rituals, which doesn’t surprise me as their music is the sonic equivalent of a religious experience.
Mantras of Bon is presented in 2 parts. The first 2 tracks are live performances from Moscow and St. Petersburg featuring Alissa Nicolai doing all the vocal work. While Phurpha might be grounded in meditative sounds, I found these first two tracks to be more terrifying than entrancing. The 2 tracks than make up the first part of this disc are almost all vocal work as far as I can discern. Yes there is a thick blanket of eerie ambience that engulfs both pieces, but it could very well be just the sounds of Nicolai’s vocals resonating throughout the venue and space’s own acoustics. Nicolai’s vocals are front and center and run the gamut from haunting wails, to piercing shrieks, to sounding like a demonically possessed child. Listening to this late at night while driving, Nicolai’s vocals made my skin crawl in horror. It’s hard not to be impressed by her vocal range, even if it did creep me the fuck out on several occasions. I can imagine these tracks performed in the dark of night, in the ruins of a castle with candles and incense burning as a shrouded figure produces these sinister sounds.
The second part of the disc, the “Bön Ceremonies” take quite a different approach. The first track, a live recording from the CTM Festival in Berlin, is a dense meditative work. The bulk of this track is, more or less, deep guttural chanting that is reminiscent of buddhist and gregorian chants. While the piece is indeed meditative, it also has a rather dark aura that surrounds it. Listening to this piece I couldn’t help, but recall that scene in Eyes Wide Shut where Tom Cruise’s character sneaks into a mansion to witness masked figures engaging in ritual sex acts.
The tracks “Kuntunzangpo” and “Mi Dud,” take a similar tack. Though I found the former to sounds more conversational in delivery. If I listen intently and let my imagination run wild, I can see a group of lumbering ogres with loud, booming voices conversing is some foreign dialect. “Mi Dud,” sticks out as the one track that has a lot of discernable, albeit minimal, use of instrumentation. Through the maelstrom of deep guttural chants we hear minimal use of percussion, mostly the use of a well-placed cymbal.
Mantras of Bon is beautifully presented in a gatefold cover featuring some pictures of the live performances (one especially sinister photo of Alissa Nicolai brandishing a spiked glove) and a ritualistic sculpture/structure adorning the cover.
Mantras of Bon is a challenging piece of work that is simultaneously meditative, yet horrifying. To capture the movements of a religious ritual on an audio document and truly convey that live experience is no small feat, but Phurpa somehow manages to do so. A curious offering, by an even more curious outfit. Recommended for you next zen moment or blood sacrifice.

Dark Room:
Collettivo e gruppo di performance russo, Phurpa si compone di cinque elementi per suonare e registrare autentica musica rituale di Bon (la più antica delle tradizioni buddiste, proveniente dal Tibet), usando strumenti rituali e tecniche vocali tantriche. La peculiarità del combo è uno speciale tipo di canto tantrico ‘overtone’ denominato gyukye, una particolarissima tecnica che determinati membri di Phurpa padroneggiano studiandola tanto in maniera pratica quanto teorica, recuperando tradizioni che affondano le radici nel tempo e nelle regioni più remote. Con una decina di release complessive (principalmente in CD e CDr, ma anche in audiocassetta), fra cui l’importante “The Magic Rituals Of The BON Tradition” edito in CD + DVD dalla Cyclic Law, il gruppo guidato da Alexei Tegin si è imposto all’attenzione del pubblico meno convenzionale, riuscendo ad esibirsi più volte fuori dai confini nazionali. “Mantras Of Bön”, edito in un pregiato ecopack a tre pannelli con splendida veste grafica in 500 esemplari, testimonia proprio l’aspetto live del collettivo, con cinque tracce catturate in diverse location. La ‘parte I’ del CD (Phurpa feat. Alissa Nicolai) consta di due brani: il primo registrato a San Pietroburgo ed il secondo a Mosca, col preziosissimo ausilio dell’ospite Alissa e delle sue incredibili potenzialità vocali. È infatti la Nicolai a prendersi la scena coi suoi vocalizzi ora sinistri e inquietanti, ora stridenti e disturbanti, ora più sofferenti e spettrali, con solo la profondità dei cupi riverberi ambientali ad accompagnarla nelle sue arcigne evoluzioni vocali. La ‘parte II’ (Phurpa Bön Ceremonies) vede i Nostri eseguire pezzi ben noti del proprio repertorio e si apre con “Mu-Ye”, mastodonte di oltre 20 minuti catturato dal vivo a Berlino: qui il combo torna al suo assetto più naturale, sfruttando la vocalità – stavolta maschile – come strumento per creare vortici sovratonali prossimi ad un autentico ‘muro di voce’. Sono le ultime due tracce, “Kuntunzangpo” e “Mi Dud”, a rifarsi fino in fondo alla pratica dei mantra: con fare più ipnotico la prima, mentre la seconda implementa qualche colpo sparso di percussioni metalliche in un’opera strumentalmente ridotta all’osso. Forse non l’uscita più adatta per avvicinarsi ad un progetto così cerimoniale ed alto nei suoi intenti, ma di certo un altro importante tassello per rendersi conto della forza (spi)rituale dell’arte di questo particolarissimo collettivo russo. Agli interessati consigliamo una certa solerzia, essendo l’album uscito già da diversi mesi e poche le copie rimaste disponibili.

Felthat:
Phurpa ,which is self-setting scale phenomenon has set a course on a journey that we might think would be rather way too obviously self-referential and easily pushed to the limits of a genre of meditative music.
Most of the music that this album contains is deeply rooten in Bon tradition, the shamanistic tradition of Tibet that thrives until today merged with dzogchen philosophical flux. Vocal and yet electro-acoustic without any exaggeration repeats but not necessarily re-invents this ancient and sacred music. On the contrary the live shows are completely different, they remind me of some rituals who would be on the pair with late Jerzy Grotowski’s shows – very intense and in a way brutitstic, primeaval and devoted of anything that we call ” an entertainment”. Not even a flinch of hedonism – embellished and intense as hell with a journey to the core of the sound.

ChainDLK:
This musical project aims to create meditative music with its roots in the ancient pre-buddhist tradition BON, so, it’s something conceptually close to the rivers of minimalism more focused on topics like just intonation and micro tones. According to the linear notes ‘the musicians themselves stress the spiritual nature of their activity’ so it’s not something to hear in the background while driving a car or in a noisy environment.
This album is composed by live performance’s recordings and the first part, composed by the two tracks ‘Live in St. Petersburg’ and
‘Live in Moscow’, features vocalist Alissa Nicolai that impress the listener with the purity of her tones, and her spoken works, that resonates with low tones drones made by Alexey Tagin in the background. The second part features the vocals of Alexey Tagin and is composed by three tracks: ‘Mu-Ye – Live at CTM Berlin’, based on a didjeridoo and cymbals, ‘Kuntunzangpo’ and ‘Mi Dud’, based on vocals and cymbals. While the description of the track could describe a rather monotone release, the charm of this music lies in the ability, with the linear, intoned and moving drones, to focus on subtle movement of the sound so, if listened distractedly, could be even sound boring but, actively listening, a door to personal perception opens.
This kind of music couldn’t be recommended to anyone as it requires a type of fully committed listener but, fans of Sunn O))) or Phill Niblock, will love this release. So this album has no rating as I would give a 5 star but it’s an irksome listening for everyone not used to this music.

Necroweb:
Phurpa stammt aus Russland und scheint dort auch einen gewissen Status inne zu haben, was ich allerdings nur bedingt nachvollziehen kann. “Mantras Of Bön” birgt jene Art von Musik, die man noch am ehesten als rituell buddistisch ansehen kann und in diesem Fall eine unbedingte Vorliebe zu dieser Sorte zwingend erforderlich macht. Will bedeuten, ohne die richtige Einstellung wird hier nichts passieren. Die beiden ersten Vertonungen beruhen in diesem Fall auf zwei Liveperformancen, die unter der Mitwirkung einer gewissen Alissa Nicolai allerdings sehr gewöhnungsbedürftig ausgefallen sind. Dies ist wörtlich zu verstehen, denn dies liegt weniger an der spannungsarmen Umsetzung, sondern vielmehr an dem nervigen Gekreische, welches eine offene Frage zu Sinn oder Unsinn hinterlässt. Erschwerend kommt noch die Sache hinzu, hier recht lange Stücke vorliegen zu haben, die damit ihr übriges tun. Da hilft keine Dauerberieselung, entweder man kommt damit klar, oder man wirft das Handtuch. Auch mit dem nächsten Stück kann keine Entwarnung gegeben werden- eine belanglose Geräuschkulisse im Hintergrund und abermals forderndes Gejammer- klingt vielleicht etwas hart, aber andere Worte kann man in dieser Angelegenheit gar nicht mehr wählen. Es geht weiter im Programm, diesmal aber ohne Mitwirkung genannter Alissa Nicolai. Dafür gibt es nun tiefen Gesang, welcher den mystischen Charakter zumindest etwas zu stärken versteht, ehe es dann noch Studiostücke gibt. Auch da ist allerdings Vorsicht walten zu lassen, den eingängiger wird “Mantras Of Bön” deshalb noch lange nicht, weshalb Phurpa sich mit ihren selbst gesteckten Grenzen nicht gerade den besten Weg ausgesucht haben, um eine entsprechende Hörerbreite anzustreben.
Vorliegende Publikation birgt somit alles andere als leichte Kost, weshalb nur wenige Individuen damit etwas anfangen können. Der Rest lässt definitiv die Finger davon!

NonPop:
Überaus mystisch und rituell geht es bei „Mantras Of Bön“ von PHURPA zu. Das russische (Performance-)Kollektiv erweckt mit tantrischen Gesängen und rituellen Instrumenten alte Musik zu neuem Leben. Hierbei geht man auf die alte Religion Bön zurück, die in Tibet vorherrschend war, bevor sich dort der Buddhismus durchsetzte. Bön hat animistische Elemente sowie einen Bezug zum Schamanentum, sodass man eventuell aufgrund der offensichtlichen Einbeziehung der Natur schon eine Vorstellung hat, wie das Ganze klingen könnte. Ein Phurpa ist dabei eine Art ritueller Dolch, der für verschiedene Rituale verwendet wurde.
„Mantras Of Bön“ besteht zum einen aus zwei recht langen Live-Performances zusammen mit der russischen Künstlerin ALISSA NICOLAI, die zu reduzierten Ambientsounds eine Darbietung irgendwo zwischen improvisierten rituellen Gesängen und hohem Kreischen/Schreien abliefert, wobei dem Ganzen die vermutet interessante visuelle Ebene fehlt. Ohne die Mitwirkung von ALISSA NICOLAI kommen dann die folgenden ebenfalls drei langen Stücke aus, wobei auch „Mu-Ye“ eine Live-Aufnahme ist – hier vom CTM-Festival in Berlin. Diese drei Stücke leben dabei in der Hauptsache von tiefem, kehligem, rituellem Gesang und einigen beigesteuerten Klänge.
Was die Wertung des Albums angeht, so wird es wohl vermutlich nur extreme Meinungen geben. Die Performance von ALISSA NICOLAI kann man durchaus als anstrengend empfinden. Alle Stücke haben zudem keinen erkennbaren Aufbau, wobei die drei Stücke ohne weibliche Unterstützung außerdem relativ undynamisch und ereignisarm jeweils bis zu zwanzig Minuten vor sich hinlaufen. Menschen, die den religiösen Hintergrund hoch achten, sich für archaische, rituelle Musik dieser Art interessieren oder diese als „Funktionsmusik“ für Meditationen oder ähnliches einsetzen möchten, mögen das wiederum gänzlich anders sehen.

Mentenebre:
Phurpa es uno de los proyectos más intrigantes y gélidos de las estepas rusas. Este colectivo está formado por diversos integrantes que comparten una pasión común: los rituales budistas. Todos ellos estudian con suma cautela la filosofía que estos encierran, descubriendo la magia que se esconde en el núcleo de su esencia.
La totalidad de los instrumentos usados por este conjunto ruso para desarrollar su música tienen una funcionalidad puramente ritual. La mayor parte de ellos son utilizados en las ceremonias tibetanas con fines litúrgicos. Entre ellos podemos destacar los famosísimos cuencos de metal, el dungkar o caracola marina gigante que es usada con la función de cuerno, el dungchen, que es ni más ni menos que las arquetípicas trompetas de gran longitud que utilizan los tibetanos para proferir sonidos guturales de gran duración, y un largo y extraño etcétera que, en gran medida, escapa de mi conocimiento.Phurpa – “Mantras Of Bön”
“Mantras Of Bön” incluye una intrigante colección de temas que nos demuestran las extraordinarias capacidades del conjunto tanto en estudio como en vivo. La primera parte corresponde a una serie de actuaciones que tuvieron lugar en dos de las ciudades más importantes de Rusia, San Petesburgo y Moscú. En ellos podemos escuchar los encarnizados cánticos de Alissa Nicolai, que modula de forma muy contrastada su voz, moldeándola con sumo cuidado para delinear cordilleras acústicas que se extienden por el ambiente hasta diluirse en el silencio. Su estilo recuerda de manera indefectible al ya aportado y magistralmente cultivado por la griego-americana Diamanda Galas.
La segunda parte de “Mantras Of Bön” está compuesta por dos temas en estudio y uno en directo cuya duración, como no podía ser de otra manera tratándose de rituales, supera en todos los casos el cuarto de hora. La dinámica de estos tres últimos cortes es rectilínea y mística, conformada a base de voces graves y cavernosas en constante linealidad que eventualmente son reforzadas con efervescentes percusiones de metal. Temas que nos retrotraen a los rituales más arcaicos y apáticos en los que el individuo intenta encontrarse consigo mismo.
La casa encargada de editar este sorprendente y enigmático CD ha sido el sello polaco Zoharum, que en su incesante labor no deja de lanzar al mercado nuevas e intrigantes propuestas que sorprenden por su remarcada originalidad. Además, para quien quiera conocer más acerca de Phurpa, el sello canadiense Cyclic Law ha editado este mismo año un DVD en el que podemos observar el desarrollo íntegro de estos rituales. Sin lugar a dudas lo más encomiable de Phurpa es la seriedad que impregnan en sus composiciones. Una seriedad gruesa, como la capa de escarcha de los primeros días de enero, que nos impide encontrar la línea que separa el espectáculo de la creencia.

Felthat:
Phurpa ,which is self-setting scale phenomenon has set a course on a journey that we might think would be rather way too obviously self-referential and easily pushed to the limits of a genre of meditative music.
Most of the music that this album contains is deeply rooten in Bon tradition, the shamanistic tradition of Tibet that thrives until today merged with dzogchen philosophical flux. Vocal and yet electro-acoustic without any exaggeration repeats but not necessarily re-invents this ancient and sacred music. On the contrary the live shows are completely different, they remind me of some rituals who would be on the pair with late Jerzy Grotowski’s shows – very intense and in a way brutitstic, primeaval and devoted of anything that we call ” an entertainment”. Not even a flinch of hedonism – embellished and intense as hell with a journey to the core of the sound.

Piedpaper:
Phurpa – это явление, бесспорно, уникальное. Мало кто с таким же усердием может развивать выбранное однажды направление в течение без малого 20 лет, ни на шаг не отступая куда-либо в сторону. Впрочем, судить об этом коллективе, как о музыкальной группе – не совсем верно. Ведь исполняют они и не музыку даже, и уж точно не имеют никакого отношения к шоу-бизнесу. Phurpa это служение, посвящение. Это мантра, бесконечно протянувшаяся сквозь время и пространство; гимн, который ни на минуту не прекращал звучать с самого создания мира. Носители его менялись, но вибрация продолжала пульсировать сквозь тысячелетия, то и дело вовлекая в свой поток разных существ, в том числе и людей. Если вам хотя бы раз доводилось побывать на “концерте” Пхурпы, вы поймете о чем речь. Бонские мантры в данном случае работают гораздо мощнее, чем подавляющее большинство так называемого “ритуального” эмбиента, вся ритуальность которого, как правило, состоит в использовании сэмплов этнической перкуссии и храмовых служений той или иной традиции. Впрочем, сравнивать не стоит, ведь, как уже сказано выше, Phurpa имеют мало общего с музыкой. Их голоса сливаются в лавообразный поток вибраций, которые в какой-то момент перестают быть звуком. Это что-то, что ощущается всем телом, всем существом. Подобно тому, как тело погружается в сон, действует на сознание тибетская ритуальная музыка – мы проходим по тонкой грани, с высоты которой хорошо различимы и повседневность, и запредельность. Мы видим те уровни бытия, где зарождается жизнь, мы можем ощутить, как первичное То проецируется лучами света и тьмы. Будущее и прошлое становятся просто символами разных состояний сознания, а настоящее оказывается точкой, из которой истекает энергия жизни по всем направлениям. Остается лишь выбрать, куда мы направим свои шаги.
На этом диске привычные для поклонников коллектива мантры начинаются лишь во второй части, первая же отведена под камлание могущественного существа по имени Алисса Николай. Ее присутствие расширяет вязкую тьму Пхурпы до невероятных пределов, делает из нее тонкие нити, которые сплетаются в паутины виртуозной игрой голосовых связок и легкими движениями рук. Этот голос разносится от одного края галактики до другого, колыхая замерзшие миры без солнц, заставляя пробудиться их давно уснувших обитателей. Их взгляды обращаются к свету, но пройти к нему можно только сквозь океаны плотной тьмы. Словно осколок кометы, голос Алиссы пронизывает собой все тело, рассекает его на части, каждая из которых должна пустить сок, упав на землю. Из этой крови рождается пламя, а из пламени возгорается свет, растворяющий неведение. Происходит нечто невероятное, но в то же время то, что и так постоянно свершается, знаем ли мы о том или нет. Эта запись дает нам возможность если не влиться в этот процесс, то хотя бы узнать о том, что мир далеко не такой плоский, как нам обычно кажется. Каждую секунду вокруг свиваются мириады нитей энергии, каждую секунду происходит рождение и смерть. Попадая внутрь звука, внутрь голоса, за пределы изгибов древних символов, мы оказываемся в пустоте настолько полной, что можно оглохнуть от ее молчания.

Quartier23:
Gleich drei Labels – namentlich Huta Artzine, Noisen und Zoharum – zeichnen für die Veröffentlichung dieses Albums verantwortlich, was durchaus einen positiven Effekt im Vertrieb bewirken kann. Die Thematik des Albums erklärt vielleicht, warum selbiges als Solowerk und nicht in “Mittäterschaft” des durchweg bekannteren “Hati”-Projektes realisiert wurde und auch nicht im Namen “Mammoth Ulthana” erschien – beides Projekte, an deren der Herr Kołacki mitwirkt(e), aber andere thematische Richtungen wählte. Was wäre, wenn alle Belange der Zivilisation, also auch die Musik, von der Technologie dominiert würde? Mit sechs Titeln (kurz “α”, “β”, “γ”, “α “, “β ” und “γ ” benannt) versucht der Künstler diese Vermutung zu erkunden, zu be- oder widerlegen – die Antwort muß schlußendlich der Hörer für sich selbst geben.
Knapp 50 Minuten lang erklingen minimale elektronische Töne, als Endlosschleife mit Samples und Feldaufnahmen angereichert, ohne in Krach auszuarten – dies gelingt hier mühelos. Trotz des vorherrschenden Minimalismus und der hypnotisierenden Monotonie, entdeckt man Details, die vielleicht nur im Kopf des Hörers entstehen und vielleicht gerade deswegen dem Album seine Faszination verleihen.
Ebenso minimalistisch kommt das Cover-Artwork daher: in nur rot/weiß gehalten – mit sich wiederholenden und manipulierten Elementen versehen – unterstreicht es den Charakter des Albums.

Versacrum:
I Phurpa sono un interessante progetto russo, fondato da Alexey Tagini nel 2007, che ha le sue radici nelle tradizioni pre-buddiste del rituale mantrico Bon. La proposta musicale dei Phurpa è quindi particolare e mira a creare ambientazioni mistiche che portano l’ascoltatore a uno stato mentale di trance introducendolo ai mitici reami delle antiche divinità morte. Questo risultato viene ottenuto mediante ipnotici drone vocali sciamanici e utilizzando la strumentazione tradizionale del Tibet. La loro proposta ha così finito per interessare una label sempre attenta nei confronti di musiche di confine come la polacca Zoharum, specializzata in dark-ambient. L’album che qui viene presentato si intitola Mantras of Bon ed è diviso in 2 parti per oltre 70 minuti di musica. Nella prima, interamente registrata dal vivo a San Pietroburgo e Mosca, c’è Alissa Nicolai ospite alla voce. L’interpretazione della cantante è sofferta e “demoniaca”, nel solco della grandissima Diamanda Galas delle Litanies of Satan e contribuisce a dare un aspetto inedito e oscuro alla musica dei Phurpa. Nella seconda, introdotta da una traccia registrata dal vivo a Berlino, possiamo invece ascoltare gli antichi rituali “mantra” Bon: suoni di gong e vocalità che sembrano provenire da qualche monastero sperduto su altipiani inaccessibili ci accompagnano durante l’ascolto. Ci vuole una certa concentrazione – e anche una minima dose di misticismo – per approcciarsi con il giusto spirito a Mantras of Bon. In ogni caso si tratta di un album che sarà sicuramente apprezzato dagli amanti del ritual dark-ambient ma anche a chi adora la Diamanda Galas più estrema.

Darkroom Rituals / Maeror:
Странное дело – вроде бы «Phurpa», коллектив под управлением Алексея Тегина, исполняет аутентичную этническую музыку, однако, пользующуюся весомым авторитетом в кругах любителей постиндустриала. Да что там говорить, многим исполнителям, заявляющим о себе в этом многообразном жанре, «русские тибетцы» легко дадут фору в плане проявления темных звуковых пространств, воссоздания архаичных ритуалов, равно как и в сотворении незабываемого сценического образа и антуража, включающего в себя такие занятные предметы, как маски и флейты из человеческих костей. Неудивительно, что альбомы «Phurpa» охотно подписывают авторитетные «жанровые» лейблы – вот и польский «Zoharum» пополнил свою дискографию диском «Mantras Of Bön», включающим в себя лучшие живые выступления проекта за последние несколько лет.
Первая часть, охватывающая концерты в Питере и Москве, примечательна участием в них некоей Алиссы Николай и той ролью, которую принимают на себя участники «Phurpa». Роль эта кажется второстепенной: вместо привычного горлового пения они создают (не скажу, правда, с помощью чего) монотонный и глубокий dark drone ambient, который лично я бы послушал в более достаточном количестве. Поверх этих темных созвучий Алисса утраивает настоящее камлание – ее голос и ее действия представляют собой нечто среднее между Диамандой Галас, «Sopor Aeternus», агонизирующим диким зверем и злым непальским демоном. Завывания, стоны, крики, бормотание и прочие странные и страшные звуки, которые может исторгнуть человеческая глотка…иногда от этого хочется сбежать, но сидишь, прикованный к месту иррациональной, потусторонней энергетикой исполнительницы и следишь, чтобы дыхание не замерзло в груди от очередного неожиданного вопля.
Вторая подборка выступлений более традиционна, но каждое из них звучит неповторимо. Здесь в полной мере представлено тибетское горловое обертонное пение, дополненное аутентичной музыкой, исполненной с помощью гонгов, дудок и примитивной перкуссии – или тишины, осязаемой важной частью этих ритуалов, во время которых мир меняется, время застывает, границы реальности истончаются, а маски исполнителей скрывают не столько лица, сколько пустоту, заставляя размышлять об иллюзорности и тленности всего сущего…и о чем-то еще, невысказанном обычными словами.
«Phurpa» слушать интересно и немного страшно, но первое все-таки перевешивает. Порой кажущийся мистификацией, а порой воспринимающийся истиной в последней инстанции в сложных вопросах религии и культ&

http://en.zoharum.com/wydawnictwa/ya-tog-rid-pai-gyer/
http://en.zoharum.com/wydawnictwa/rituals-of-bon-ii/
http://en.zoharum.com/wydawnictwa/ritual-of-bon-iii/
http://en.zoharum.com/wydawnictwa/rituals-of-bon-i/
http://en.zoharum.com/wydawnictwa/chod/
http://en.zoharum.com/wydawnictwa/mantras-of-bon/